mystiko

Bolzano; the encounter

2006-03-13T02:01:00.001-08:00

Η αναζήτηση στο ευρύχωρο σπίτι απέδωσε καρπούς στη μορφή των κλειδιών ενός Range Rover, το οποίο κατά διαβολική σύμπτωση έτυχε να βρίσκεται σταθμευμένο στο ευρύχωρο parking. Ο ήρωάς μας με φανερή νευρικότητα – καθώς δεν είχε ξαναοδηγήσει Range Rover στη ζωή του – έσπευσε να καταλάβει τη θέση του οδηγού και να εκκινήσει προς αναζήτηση δειγμάτων πολιτισμού. Ο δρόμος που οδηγούσε στο σπίτι ήταν πολύ στενός και αν δεν ήταν αδιέξοδος, θα τον νόμιζες μονόδρομο. Παρά ταύτα, η κρισιμότητα της κατάστασης επέβαλλε γρήγορους ρυθμούς και το σύστημα μετάδοσης του Range Rover στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων, όπως θα περίμενε κανείς και από το ύψος της τιμής του. Εξίσου αποτελεσματικό αποδείχτηκε το σύστημα πέδησης, όταν από την επόμενη στροφή προέβαλε μια Carrera 4, το κομψό σχήμα της οποίας δεν θα είχε πολλές πιθανότητες βελτίωσης υπό την επίδραση του Range Rover. Ο πρωταγωνιστής, μην έχοντας μπει ποτέ σε Porsche, έσπευσε να βγει από το αυτοκίνητο και να αρχίσει τις διαπραγματεύσεις. Ο έτερος οδηγός πάντως σε πρώτη επαφή δε φάνηκε ιδιαίτερα συνεργάσιμος:

«Τι θες μες στο αυτοκίνητό μου;»

«Δεν έχω μπει ποτέ και ήθελα να δω πώς είναι, αν δε σας πειράζει.»

«Θες να καλέσω την αστυνομία;»

«Καλά, τη σκέψη μου διαβάζετε; Κάνετε μια απόπειρα και εσείς, γιατί το κινητό μου δεν πιάνει.»

Για κάποιον περίεργο λόγο, ο οδηγός της Porsche δεν φάνηκε ικανοποιημένος από τις αποκρίσεις του συνομιλητή του και άρχισε να γίνεται επιθετικός:

«Πού είναι η γυναίκα μου; Τι της έκανες;»

Τελικώς, ο λόγος της αντίδρασής του δεν ήταν και τόσο περίεργος.

Bolzano; the encounter

2006-03-13T02:01:00.000-08:00

«Τι θες μες στο αυτοκίνητό μου;»

«Δεν έχω μπει ποτέ και ήθελα να δω πώς είναι, αν δε σας πειράζει.»

«Θες να καλέσω την αστυνομία;»

«Καλά, τη σκέψη μου διαβάζετε; Κάνετε μια απόπειρα και εσείς, γιατί το κινητό μου δεν πιάνει.»

«Πού είναι η γυναίκα μου; Τι της έκανες;»

Τελικώς, ο λόγος της αντίδρασής του δεν ήταν και τόσο περίεργος.

Bolzano; the heavenly view

2006-03-02T01:41:00.000-08:00

Πού ήταν; Τη δεδομένη στιγμή το γυναικείο κορμί με το οποίο μοιράστηκε το κρεβάτι θα μπορούσε να του φανεί χρήσιμο. Με αργές και θορυβώδεις κινήσεις – όνομα δε θυμόταν να φωνάξει, καλημέρα ντρεπόταν τέτοια ώρα να πει – άρχισε να το αναζητά στο σπίτι. Το σπίτι ήταν αρκετά ευρύχωρο, πράγμα που δεν εκτιμάς όταν πρέπει να σκουπίσεις και όταν ψάχνεις κάποιον. Κατεβαίνοντας στο καθιστικό με τους ξύλινους τοίχους και τα βαριά έπιπλα, του τράβηξαν την προσοχή τα βαλσαμωμένα κεφάλια ζώων στους τοίχους, που πάντως δεν έδειξαν να ενοχλούνται από την παρουσία του. Φανερά ενοχλημένος από την απουσία της, σύρθηκε προς την κουζίνα να φτιάξει καφέ. Μπαίνοντας, ένα ρεύμα δροσερού αέρα τον χάιδεψε κάνοντάς τον να ανατριχιάσει. Αντιπαθώντας τα πρωινά χάδια όσο τίποτε άλλο, έσπευσε να δώσει τέλος στην ανεπιθύμητη επαφή κλείνοντας τη μπαλκονόπορτα. Ποτέ όμως δεν είναι τόσο εύκολο όσο φαίνεται να δώσεις τέλος σε κάτι – εκτός ίσως αν πρόκειται για τη ζωή σου. Φθάνοντας στη μισάνοιχτη μπαλκονόπορτα, έμεινε προς στιγμήν ακίνητος· να την κοιτάζει. Καθόταν στο τραπέζι της βεράντας πίσω από τον καφέ της αγναντεύοντας το θεσπέσιο τοπίο. Άνοιξε την πόρτα με πάταγο και την πλησίασε. Αυτή τον αγνόησε. Σαν να κοιμόταν. Υποψιάστηκε πλάκα και δεν είχε όρεξη για τρυφερότητες, οπότε ξερόβηξε μισοθυμωμένα. Ούτε αυτό κατάφερε να την ξυπνήσει κατά τα φαινόμενα, ούτε το άγγιγμα στον ώμο, ούτε το γαργάλημα στον λαιμό· τίποτα, βασικά, αφού οι θαυματουργικές του ικανότητες ήταν περιορισμένες. Σαν αυτοκτονία έμοιαζε· προφανώς και για αυτήν το sex της προηγούμενης νύχτας ήταν απογοητευτικό, σκέφτηκε προβληματισμένος, αλλά δεν άφησε τις σκέψεις αυτές να τον καταβάλουν. Εξάλλου, είχε αρκετά διαδικαστικά ζητήματα να επιλύσει μέχρι την επομένη που άρχιζε δουλειά και δεν έπρεπε να χρονοτριβεί. Πήγε να πάρει τηλέφωνο την αστυνομία – στις ταινίες ήταν πάντα με τους καλούς, ακόμα και στο match point, έστω και αν δεν του κάθισε. Τηλέφωνο όμως πουθενά και το κινητό φυσικά δεν έπιανε – ο καλός μας εν προκειμένω είχε κάποια προβλήματα να αντιμετωπίσει. Αλλά, όπως το θέλει η ιστορία, δεν το έβαλε κάτω.

Bolzano; the view

2006-02-26T00:45:00.000-08:00

Το Bolzano εκτός από θεώρημα, είναι και επώνυμο· όπως εξάλλου συμβαίνει με τα περισσότερα θεωρήματα. Σε αντίθεση όμως με τα περισσότερα θεωρήματα, το Bolzano είναι και πόλη. Βρίσκεται στις ιταλικές Άλπεις, αλλά εσείς αρκεί να ξέρετε ότι δεν έχει καμία σχέση με το Milano. Όπως και με το Oslo.
Το Oslo είναι το μεγαλύτερο κεφαλοχώρι της Ευρώπης και για αυτό η χώρα που το φιλοξενεί το έκανε πρωτεύουσά της. Έφτασε με το πλοίο το βράδυ, αλλά δεν είχε βραδιάσει. Το καλοκαίρι αργεί να βραδιάσει, πλην όμως κάποτε βραδιάζει – όπως συμβαίνει παντού. Η μέρα εκείνη ήταν σημαντική – και όχι μόνο για εκείνον. Είχαν μια γιορτή, εθνική μάλλον – ή λες να κέρδισε η εθνική τους; Πάντως παντού έβλεπε σημαίες και ανθρώπους με εθνικές ενδυμασίες να χορεύουν. Ατμόσφαιρα ζεστή, αν και δροσερή η καλοκαιρινή νύχτα. Δεν άργησε να πάρει μέρος στο πανηγύρι, έστω και αν δεν έμαθε τι γιόρταζαν· εξάλλου, όπως στα περισσότερα γλέντια, δεν είχε σημασία. Λίγο ο χορός, λίγο το ποτό που έρρεε άφθονο εξαγοράζοντας τη ζεστασιά μεσογειακής νύχτας, ζαλίστηκε. Τουλάχιστον έτσι ερμήνευσε το επόμενο πρωί τον πονοκέφαλο και το γυναικείο κορμί που κείτονταν δίπλα του ακίνητο. Προς στιγμήν τρομοκρατήθηκε γιατί δεν ήξερε πού βρισκόταν, έστω και αν δεν υπήρχε μέρος σε αυτήν την πόλη που να του ήταν πραγματικά οικείο. Ήταν όμως τόση η εξάντλησή του που ο εγκέφαλος ζήτησε αναβολή για την επίλυση του μυστηρίου και όλα μεταμορφώθηκαν σε ένα παράξενο όνειρο. Μετά από ώρες ανήσυχου ύπνου η πραγματικότητα τον έπεισε τελικά για την ύπαρξή της, καθώς το όνειρο ήταν αρκετά επίμονο για να φύγει απλά με το άνοιγμα των βλεφάρων. Δίπλα του, το κορμί δεν υπήρχε πια, πράγμα που δέχτηκε μάλλον ευχάριστα. Άνοιξε τις βαριές κουρτίνες, αφήνοντας τον εαυτό του και το δωμάτιο στο έλεος του μεσημεριανού ήλιου. Όταν, στιγμές αργότερα, τα μάτια του κατάφεραν να αναμετρηθούν με το φως, έμειναν ορθάνοιχτα να θαυμάζουν το μεγαλείο του τοπίου. Σταδιακά, καθώς δε μπορούσαν να το αφομοιώσουν, ο θαυμασμός μετατράπηκε σε δέος. Και το δέος σε φόβο, όταν από τη θέα προσπάθησε να προσδιορίσει τη θέση του.

Milano, random

2006-02-18T04:39:00.000-08:00

Πόσο συχνά ξεκινάς για βόλτα χωρίς προορισμό; Πόσο συχνά ταξιδεύεις στα μονοπάτια του νου σου δίχως να αναζητάς κάτι συγκεκριμένο; Πόσο συχνά ξεκινάς να γράψεις χωρίς να έχεις κάτι να πεις;
Όταν ψάχνεις κάτι, κάποια στιγμή θα το βρεις. Και αν είσαι αρκετά άτυχος, θα ανακαλύψεις την Ιθάκη σου αρκετά σύντομα, χωρίς να σου δοθεί η δυνατότητα να γνωρίσεις τίποτα άλλο στην πορεία. Αυτό ονομάζεται αποτελεσματικότητα και θα το θεωρήσεις καλό, γιατί δε θα ξέρεις τι έχασες. Και μεταξύ μας, αφού δε θα σου λείψει ποτέ, δεν έχασες τίποτα. Από την άλλη, ο ανεκπλήρωτος στόχος σου – ακόμα και αν αυτός είναι η αναζήτηση ενός στόχου – θα σε γεμίζει πάντα ανησυχία για κάτι που έμεινε μισό, για το κομμάτι σου που λείπει, για την ολοκλήρωσή σου – που θα σημάνει και την ολοκλήρωση της ζωής σου, αλλά αυτό δεν το ξέρεις ακόμα.
Ένα κείμενο που ξεκίνησε για να σε πείσει για κάτι ή να σε κάνει να νιώσεις κάτι θα ολοκληρωθεί περιμένοντας με αγωνία τα αποτελέσματα της προσπάθειας· την επιτυχία ή την αποτυχία του. Μια ιστορία χωρίς τέτοιες φιλοδοξίες δεν πρόκειται να αποτύχει ποτέ. Για τον ίδιο λόγο που δεν πρόκειται να επιτύχει, που δεν πρόκειται να ολοκληρωθεί. Διότι δεν υπάρχει μέτρο που να κρίνει την επιτυχία, την αποτυχία, την ολοκλήρωση. Δε μπορείς να χρησιμοποιήσεις κριτήρια εγγύτητας στον στόχο για να αξιολογήσεις ένα ταξίδι χωρίς προορισμό. Και, ίσως, επειδή δεν μπορείς να το αντιστοιχήσεις σε μια ακολουθία από αστεράκια, να το θεωρείς άχρηστο. Τότε, σου είναι άχρηστο.
Δεν έχω κάτι να σου πω. Τουλάχιστον, δεν έχω να σου πω κάτι που δεν ξέρεις. Μπορεί, ενίοτε, να μπορώ να στο πω πιο όμορφα από ό,τι το έχεις μάθει, αλλά δεν έχω τίποτα καινούριο να σου διδάξω. Δεν έχω κάποιο εφεύρημα που ως από μηχανής θεός θα σου φτιάξει τη διάθεση καθώς διαβάζεις αυτές τις γραμμές· αν είχα, θα το χρησιμοποιούσα πρώτα για τη δική μου και θα σε άφηνα στην ησυχία σου. Ούτε κάτι που να στη χαλάσει έχω κατά νου.
Πώς θα τελειώσει η ιστορία; Ελπίζω όχι σύντομα. Θα είναι ενδιαφέρον το τέλος της; Αν το ήξερα, σίγουρα δε θα ήταν ενδιαφέρον για μένα. Και – μπορεί να σου διαφεύγει – αυτό είναι πολύ σημαντικό. Πάντως – μείνε ήσυχος ή ανήσυχος – ανησυχώ για την εξέλιξή της. Όπως και για την εξέλιξη της ζωής μου. Συμπληρώνω το κομμάτι που λείπει, αλλά σιγά σιγά, με συναίσθηση πως όταν ολοκληρωθεί, όταν δε λείπει τίποτα πια, τότε τελείωσε, πάει πια.
Παρεμπιπτόντως, αν εξακολουθεί να σε ενδιαφέρει, όσο τα έγραφα όλα αυτά τα μεγάλα και τρανά, η πρωταγωνίστρια κοιμόταν. Όταν ξυπνήσει, μη σου ξεφύγει λέξη. Σοβαρά μιλάω.

Milano on air

2006-01-27T03:52:00.000-08:00

Την τελευταία σκηνή τη γυρίσαμε άπειρες – ή ας πω πολλές – φορές. Κλείσιμο του δρόμου, εν μέσω αντιδράσεων που συγκέντρωσαν τον απαραίτητο αριθμό κομπάρσων να καλύπτουν τον ουρανό της πρωταγωνίστριας. Ασθενοφόρο – από αυτά με τα πολλά φωτάκια, τα αμερικάνικα. Κάμερα στο επίπεδο του δρόμου δίπλα στην ηρωίδα μας να το ακολουθεί με τον φακό και να γυρίζει σταδιακά προς τα πάνω καθώς αυτό πλησιάζει. Το φορείο που βγαίνει της κρύβει τον ουρανό – της κάμερας, για αυτήν εξάλλου δε γίνονται όλα; Επόμενη σκηνή μέσα στο ασθενοφόρο – η κάμερα στην οροφή. Το φορείο που μπαίνει, το πρόσωπο που χάνεται. Το ασθενοφόρο ξεκινά, η κάμερα πάντα στην ίδια θέση – ως προς το ασθενοφόρο εννοείται. Close up στο πρόσωπό της. Οι σειρήνες εξασθενούν – συμβολισμός της ζωής που απομακρύνεται· κορυφαία σκηνοθεσία, αυτό δε μετράει; Το κεφάλι κινείται ελεύθερα πια, έρμαιο της κίνησης του οχήματος, το βλέμμα πλάνο, έρμαιο του αδηφάγου παρατηρητή – αποφύγαμε τον ήχο του ευθέους καρδιογραφήματος ως κλισέ. Πεθαίνει – τι βαριά λέξη αλήθεια – ενώ το κοινό απολαμβάνει τη συγκίνηση της στιγμής. Τα μάτια ορθάνοιχτα, τα χείλη μισάνοιχτα, χαμογελούν στην κάμερα. Cut! Κόψ’ το! Δεν εννοούσαμε έτσι τον αυτοσχεδιασμό. Ο αυτοσχεδιασμός είναι θεμιτός μόνο μέσα στα πλαίσια του σεναρίου – όπως και στη ζωή. Ηθοποιοί σε μια υπερπαραγωγή, ακολουθούμε το σενάριο πιστά με στόχο να αναδειχθούμε πρωταγωνιστές. Κάποιοι αυτοσχεδιάζουμε, απλά για να προσδώσουμε ενδιαφέρον στον χαρακτήρα μας μέχρι να συναντήσει το happy end σενάριο – απαραίτητη συνθήκη για ρόλο πρωταγωνιστικό. Αναρχικοί, αντιδραστικοί, αμφισβητίες – αντίδραση ίδιον της ηλικίας, ξέσπασμα αποδεκτό και απαραίτητο – προστάζει γαρ η μόδα – για να σωπάσουμε μετά στρώνοντας απορροφημένοι το χαλί της ευμάρειας.
Παρά ταύτα η πρωταγωνίστριά μας – φανταστική ή πραγματική, σίγουρα πάντως πιο αληθινή από πολλούς από μας – δεν πρόκειται να υπακούσει στο σενάριο. Δε θα χτίσει ή θα γκρεμίσει τη ζωή της για να γίνει αποδεκτή ως άξια της θέσης της από το εκλεκτό μας κοινό. Δε θα λυπηθεί για να σας συγκινήσει. Δε θα χαρεί για να σας ενθουσιάσει. Δε θα μιλήσει για να την ακούσετε με το στόμα ανοιχτό. Θα εξακολουθήσει να ζει την ανιαρή ζωή της σε πείσμα των καιρών που αναζητούν πρότυπα χαρούμενα, όλο ζωντάνια, χωρίς προβλήματα ή το αντίθετό τους. Μπορεί να ερωτευτεί, αλλά όχι για να το πει στις φίλες της. Μπορεί να ξεπεράσει τη μελαγχολία της, αλλά όχι για να γίνει πιο ευχάριστη στην παρέα της. Μπορεί να πετύχει, αλλά όχι για να την αναγνωρίσει ο περίγυρός της.
Και, όχι – ακατανόητο για πολλούς δυστυχώς – αυτό δεν είναι εγωισμός· είναι ελευθερία.

Milano on request

2006-01-20T17:35:00.000-08:00

Κοίταζε ψηλά μα δεν έβλεπε τον ουρανό. Έβλεπε κεφάλια, πολλά, αμέτρητα. Σίγουρα, δε μπορούσε να συγκεντρωθεί για να τα μετρήσει. Τόσος κόσμος δε μείωνε καθόλου τη μοναξιά της. Την κοίταζαν σαν αξιοθέατο, σαν κάτι ξένο, με φόβο, με αποτροπιασμό. Την είχαν κιόλας στείλει στο ταξίδι της. Δεν περίμενε βοήθεια από κανέναν – σαν νά ‘ξερε ότι δε μπορούσαν να τη βοηθήσουν. Κάποιοι της μιλούσαν, κανείς δεν την άγγιζε. Συγκέντρωσε τις δυνάμεις της για να μιλήσει, μάταια. Την κατέλαβε φόβος. Σιγά σιγά άρχισε να νιώθει πόνο σε διάφορα σημεία του σώματός της, παντού. Όχι παντού, κάποια μέρη δεν τα αισθανόταν καθόλου – ξένα, σαν τον γύρω κόσμο, σαν το σώμα της σε λίγο. Η σειρήνα του ασθενοφόρου ηχεί διαφορετικά όταν έρχεται για σένα. Τη σήκωσαν και για μια στιγμή είδε τον ουρανό, για τελευταία φορά. Μάλλον δε θα έκανε τέτοιες σκέψεις τότε, σίγουρα δεν έκανε σκέψεις μετά. Μια λάμπα φθορίου. Η σειρήνα. Πολύ κούνημα. Συνήθως ενστικτωδώς προσπαθείς να κρατηθείς στη ζωή. Αυτή σαν να έφυγε με τη συγκατάθεσή της. Σχεδόν. Ήπιε όλο το ποτήρι αφήνοντας την τελευταία γουλιά. Θά ‘λεγε κανείς ότι την τελευταία στιγμή ο οργανισμός της βρήκε το κουράγιο να κρατηθεί στη ζωή, αλλά όσοι τη γνώριζαν ήξεραν ότι απλά δε βρήκε το κουράγιο να πεθάνει. Όπως ποτέ δε βρήκε το κουράγιο να ζήσει.
Και έμεινε εκεί, μεταξύ ζωής και θανάτου, μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.

Milano on strike

2005-12-15T05:23:00.000-08:00

Όλον αυτόν τον καιρό που έμεινα μακριά σας δεν χάσατε τίποτα – πρωτίστως τον χρόνο σας. Η πρωταγωνίστρια, παρά τις εκκλήσεις και παρακλήσεις μας, περιήλθε σε αργία ήτις οσονούπω θα μετατραπεί σε απεργία καθώς η εν λόγω κυρία δε θα αργήσει να δρέψει τους καρπούς της απραξίας της. Όλα εδώ πληρώνονται, λέει ο σοφός λαός, τουτέστιν ο ελληνικός, αλλά ελπίζω με το εδώ να μην αναφέρεται στο internet, καθότι το παρόν blog ουδεμία διάθεση έχει να πληρώσει τα σπασμένα. Η ατυχής επιλογή πρωταγωνιστή θα έπρεπε να είναι από τα εγκλήματα που συγχωρούνται εύκολα. Ιδίως αν πρόκειται για τον πρωταγωνιστή της δικής μας ζωής ή του δικού μας blog. Παρά ταύτα κάτι μου λέει ότι εν προκειμένω δεν προτίθεστε να εξαντλήσετε τη μακροθυμία σας, ίσως γιατί δεν έχετε λόγο να το κάνετε, οπότε καλούμαι να επιστρατεύσω άλλες μεθόδους για να τύχω της εύνοιάς σας. Ελλείψει πρώτης ύλης πάντως, μην περιμένετε πολλά.
Το κενό, παρά την εξαιρετική του ικανότητα να γεμίζει εγκεφάλους πολιτικών και λοιπών αρχηγών, στερείται αντίστοιχης αφοσίωσης στην πλήρωση γραμμών κειμένου. Τείνει μάλιστα να περιγράφεται βέλτιστα από την απουσία του τελευταίου, οπότε μοιραία κάθε προσπάθεια απεικόνισής του με λέξεις είναι καταδικασμένη να είναι χειρότερη από την παντελή απουσία προσπάθειας. Παρ’ όλα αυτά, επειδή οι περισσότεροι αξιόλογοι συγγραφείς το περιγράφουν λεκτικά, το αυτό θα πράξω και εγώ για να τους συναγωνιστώ επί ίσοις όροις.
Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν είναι ικανοποιημένοι που η μέρα έχει 24 ώρες. Το ίδιο και αυτή. Οι περισσότεροι χρειάζονται περισσότερες. Αυτή θα ήθελε λιγότερες. Παρά το γενναίο ποσοστό που αφιερώνει στον ύπνο, ένα εξίσου γενναίο ποσοστό χρόνου περιμένει να γεμίσει με δουλειά, ψυχαγωγία, φιλοδοξίες, όνειρα, συναισθήματα, που δεν υπάρχουν πια. Δεν τα έχασε, αλλά χρησιμοποίησε τα πλείστα άπληστα στο παρελθόν σε βαθμό που σχεδόν της τελείωσαν. Τα λίγα που μένουν ίσα που αρκούν για ένα χαμόγελο – να τονίζει τις ρυτίδες της καρδιάς της. Μιας καρδιάς που σταμάτησε να αισθάνεται πολύ πριν τη βιολογική ημερομηνία λήξης. Τίποτα άλλο δεν έχει να πει. Και όσα είπε, δεν τα ήθελε.
Το κείμενο βγήκε μικρό. Αλλά αν το διαβάσετε αργά θα σας φανεί μεγάλο – σαν τις ώρες της ζωής της.

Milano revisited

2005-11-17T02:37:00.000-08:00

«Δε γράφεις πια;»
«Ποιος; Εγώ;»
Ευτυχώς δεν αναφέρονται σε μένα – ποτέ μην αναλαμβάνεις ευθύνη αν δεν απαιτείται, αλλά στον κατά τα άλλα συμπαθέστατο συγγραφέα της όμορφης και βαρετής αυτής ιστορίας, όστις παγιδεύτηκε στα δίχτυα της πλοκής που έπλεξε, όπως η πρωταγωνίστρια στο αδιέξοδο που έχτισε. Και μείναμε εμείς να παρακολουθούμε την εξέλιξη της πλήξης με κίνητρο μοναδικό την πρότερη επένδυση χρόνου στην ανάγνωσή της. Η κατάσταση αυτή δε μπορεί να συνεχιστεί. Και επειδή εδώ δεν έχουμε την πολυτέλεια της αντικατάστασης προσώπων, η κοινή πρακτική δεν εφαρμόζεται στην περίπτωσή μας. Αν κάτι είναι αναντικατάστατο, αλλά για λόγους άσχετους της αξίας του, το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να προσπαθήσεις να το βελτιώσεις. Με αυτό κατά νου έβαλα κατά της ρίζας του προβλήματος.
Άνοιξε την πόρτα ζωγραφίζοντας ένα χαμόγελο από διαφήμιση οδοντόκρεμας – το «μετά τη χρήση». Εγώ δεν προσπάθησα καν να τη μιμηθώ – τελικά αυτό που μαθαίνουμε μεγαλώνοντας είναι τι δεν πρόκειται να μάθουμε ποτέ. Κάθισα στον καναπέ με τη θέα, αν και η σοβαρότητα της κατάστασης υπαγόρευε τραπεζαρία. Κάθισε δίπλα μου, αν και τη δεδομένη στιγμή θα το εκτιμούσα αν καθόταν λίγο πιο μακριά μου. Έστρεψε το βλέμμα και με κοίταξε, ενώ εγώ αναζητούσα τις λέξεις στον ορίζοντα. Της χάρισα ένα βλέμμα και τα υπόλοιπα παραδόθηκαν άνευ όρων. Βρέθηκα να κρέμομαι από τα χείλη της – χωρίς να περιμένω να μιλήσει. Με πλησίασε. Μου ψιθύρισε. «Δε μπορείς να τους γράψεις για αυτά. Θα βρούμε κάτι άλλο – for the record».
Όταν άνοιξε το μαγνητόφωνο, η Γη είχε ήδη συμπληρώσει μία περιστροφή και οι επ’ αυτής πολύ περισσότερες. Δεν ένιωθα την αντικειμενικότητά μου να πάσχει – τουλάχιστον όχι όσο εγώ από την αϋπνία. Αλλά οι λέξεις μου συγκροτούσαν αντί επιχειρημάτων ανέκδοτα, καθιστώντας άκαρπη όποια – μικρή – προσπάθεια για συζήτηση σοβαρή. Μπορεί το γέλιο το πρωί – οριζόμενο εδώ ως η ώρα που ξυπνάς – να είναι αναζωογονητικό – ειδικά με καλή παρέα, αλλά επιτρέψτε μου να αμφιβάλλω αν η παρέα σας είναι αρκετά καλή – ή αν είναι αρκετά νωρίς – για να εκτιμήσετε τα αστεία μας εκείνα. Από σεβασμό προς τον χρόνο σας λοιπόν – ή λόγω έλλειψης σεβασμού του δικού μου προς εμένα – περιορίζομαι σε όσα σας αφορούν.
«Δε βρίσκεις τη ζωή σου πληκτική; Ξέρω πολλούς που τη βρίσκουν.»
«Με τη ζωή μου;» Αλίμονο.
«Όχι – πληκτική.»
«Νομίζω φταίει ο τρόπος που τα γράφεις.»
«Είπε στον συγγραφέα το σενάριο.»
«Γιατί η δική σου, η δική τους είναι καλύτερη;» Για ζωή μιλάμε πάντα.
«Όχι – γι’ αυτό επιλέγουν να βαριούνται με τη δική σου. Δεν πρέπει να ποντάρουμε όμως σε αυτό. Όταν καταφεύγει σε ένα κείμενο, ο αναγνώστης θέλει να ξεχνά την πραγματικότητα και να ταξιδεύει σε κόσμους, όπου πιθανότατα ποτέ δε θα βρεθεί, αλλά μπορεί να φανταστεί τον εαυτό του να είναι.»
«Ο αναγνώστης έχει ανάγκη το κείμενο – όχι το κείμενο τον αναγνώστη.» Σωστό – εξ’ ορισμού.
«Μια καθημερινή βαρετή ζωή δεν τον ενδιαφέρει. Ειδικά μάλιστα αν είναι έτσι καταθλιπτική οι αναγνώστες μας μοιραία θα μειώνονται – με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο.»
«Σου προκαλώ κατάθλιψη λοιπόν;» Ερώτηση παγίδα.
«Όχι – αλλά πολύ φοβάμαι ότι δε μπορείς να χαροποιήσεις με τον ίδιο τρόπο όλους τους αναγνώστες.» Αν και, πλάκα πλάκα, πού ξέρεις – λίγοι είναι...
Σιωπή αλλά όχι θυμός – καταβροχθίζει γαρ το τελευταίο μπισκότο. Το αυτό ελπίζω και για την – όποια – θηλυκή αναγνώστρια, ακόμα και απουσία γλυκών.
«Θες κάτι συνταρακτικό λοιπόν. Να γίνω αιμοσταγής δολοφόνος;» Όχι – φαντάζομαι το πρώτο σου θύμα.
«Όχι. Αφενός δεν είναι αρκετά εξωτικό, αφετέρου δεν εγγυάται τη συνέχεια – της ιστορίας, όχι του είδους. Χρειαζόμαστε αλλαγή σκηνικού.»
«Ταξιδάκι στο Milano;» Άλλο που δε θέλεις.
«Θα βοηθούσε.» Ιδίως αν συναντούσες τα (α)κατάλληλα πρόσωπα.
«Θα μου κάνεις τα έξοδα;»
Στο σημείο αυτό, στο αμερικάνικο σενάριο, ο συγγραφέας ζητά τη συνδρομή των αναγνωστών προκειμένου να συγκεντρωθεί το απαραίτητο ποσό που θα επιτρέψει τη συνέχιση της ιστορίας, ως επαίτης στον ηλεκτρικό εισπράττων χρήματα προς εισιτήριο για Θεσσαλονίκη.
Στο ελληνικό σενάριο, ελλείψει ιδιωτικής πρωτοβουλίας, αναμένουμε εξ’ ουρανού τη συλλογή χρημάτων ή εκ τραπέζης την αύξηση του πιστωτικού ορίου της πρωταγωνίστριας. Εκτός αν έχετε να προτείνετε κάτι καλύτερο...

a story about Milano

2005-11-10T04:47:00.000-08:00

Περασμένες δυο τρεις. Λιγοστό φως – για να μην αποσπά το βλέμμα περισσότερο από όσο χρειάζεται για να βλέπει. Σιγανή μουσική – για να μην αποσπά τον νου περισσότερο από όσο χρειάζεται για να ανανεώνεται. Στην οθόνη, γράμματα κυνηγιώνται, στήνουν λέξεις, συναρμόζονται άψογα σε προτάσεις, εκφράζουν μεγάλα νοήματα. Όχι μεγαλύτερα πάντως από αυτά που θα εξέφραζαν οι καθημερινές μας συζητήσεις, αν σκεφτόμασταν πέντε λεπτά την κάθε λέξη. Κάθε τόσο περιδιαβαίνει ανάμεσα στους στιχισμένους χαρακτήρες, σε έναν αέναο βρόχο θετικής – δυστυχώς – ανάδρασης, για να διαπιστώσει κάθε φορά εκ νέου – με φρέσκια αυταρέσκεια – την τάξη του στρατεύματος. Λέξεις όμορφες, ήτοι σπάνιες – γιατί έτσι μάθαμε να αξιολογούμε τα πράγματα. Μεταφορές ευφυείς – γιατί είναι και πνευματώδης. Μετρημένες δόσεις αυτοσαρκασμού – για να προλάβει θαρρείς περιπαιχτικά σχόλια. Κείμενο τεχνικά άψογο, σαν σωστά φωτομετρημένη φωτογραφία. Δε μπορείς να της καταλογίσεις τίποτα, όπως σε μελετηρό μαθητή που λέει σωστά το μάθημά του. Σωστά και βαρετά – όπως υπαγορεύει η ορθότητα της σκέψης που δεν σκύβει να ακούσει την καρδιά. Δεν του λείπει τίποτα που θα μπορούσε να ανιχνεύσει μια μηχανή. Του λείπει η πνοή που θα το κάνει κάτι ανώτερο από το σύνολο των λέξεών του. Της λείπει το συναίσθημα που κάνει την αμοιβαία έλξη έρωτα. Δεν ήταν ανέκαθεν έτσι – το κείμενο πάντως ήταν. Δεν πάει – αν και σιγά σιγά αρχίζει να πάει – πολύς καιρός από τότε που διακατεχόταν από το εκρηκτικό εκείνο μίγμα απερίσκεπτου ρομαντισμού και αφελούς αισιοδοξίας, που σου δίνει περισσότερη ενέργεια από ό,τι δικαιλογούν τα συστατικά του, η οποία συνήθως αναλίσκεται αφελώς και απερίσκεπτα σε πράξεις που δικαιλογούν τον χαρακτηρισμό του υποκειμένου ως χαζοχαρούμενο. Τότε δεν την πείραζε. Αντλούσε την αυτοπεποίθηση από τη χαρά της. Πίστευε ότι ήξερε τι ήθελε και ότι – αλίμονο – το είχε κιόλας βρει – παραμύθι που λίγο πολύ όλοι μας έχουμε αφήσει κάποτε τον εαυτό μας να πιστέψει. Τώρα, υπό το βάρος των εμπειριών της, η αισιοδοξία της έχει υποχωρήσει. Έχει αφήσει τη λογική της να διαλευκάνει το μυστήριο των συναισθημάτων της – με φανερά τα σημάδια της διεργασίας στα τελευταία. Είρων της ρομαντικής της διάθεσης, σαρκαστής της ερωτικής της ορμής – καθιστά πλέον η ίδια τον εαυτό της εμπόδιο στα όνειρά της ως ενστικτώδη άμυνα. Κατά της απόρριψης. Κατά της λύπης. Κατά της ζωής.
Έξω ακόμα νύχτα. Περασμένες τρεις τέσσερις. Πόσες ακόμα θα περάσουν;

Milano via mail

2005-11-02T02:43:00.000-08:00

Την ώρα που ο ήλιος κοκκινίζει τον ορίζοντα ήθελε να την περνάει στο μπαλκόνι της – κατά προτίμηση μόνη, το πολύ πολύ με τον εαυτό της. Για αυτό τα έβαζε ενίοτε και με τον εμπνευστή της χειμερινής ώρας. Για αυτό, και επειδή το φως την ξυπνούσε πριν κοιμηθεί. Πάντως, μέχρι το ηλιοβασίλεμα, προλάβαινε κατά κανόνα να ξυπνήσει και να πάρει θέση για μια παράσταση που άρχιζε πάντα στην ώρα της: Εκείνο το βράδυ, ένα λεπτό νωρίτερα από το προηγούμενο.
Καθόταν σε μια αναπαυτική πολυθρόνα, άδειαζε το μυαλό της και προσηλωνόταν στην πορεία του ήλιου προς τη δύση. Επόπτευε – θαρρείς – μήπως κάτι πάει στραβά. Και απολάμβανε κάθε φορά εξίσου το ένδοξο τελετουργικό, αν και ήξερε το άδοξο τέλος. Τη στιγμή που η τελευταία ηλιαχτίδα πνίγεται πίσω από το βουνό ή – όπως το βράδυ εκείνο – τη θάλασσα αφήνοντας τον ορίζοντα να καίει για λίγο – πρόσκαιρη μνήμη που σβήνει αφήνοντας τα πάντα σκοτεινά, ή τεχνητά φωτισμένα. Η τέλεια φωτογραφία που ποτέ δεν πρόλαβες να βγάλεις – για λίγο. Την αναλογία με τη ζωή, με τη ζωή της, την απέφευγε με δεξιοτεχνία για να μη μιάνει με σκέψεις τη στιγμή. Τη στιγμή που φώτιζε τις σκέψεις της όταν την πλημμύριζε σκοτάδι. Είχε μαζέψει πολλές τέτοιες στιγμές στο μυαλό της – ποτέ δε βρήκε χρόνο να τις τακτοποιήσει. Ηλιοβασίλεμα στη Σαντορίνη – όχι στην Οία όμως όπου έπρεπε να κλείσεις θέση από το μεσημέρι. Στη Σύρο. Στο καράβι. Βραδιάζει και αλλάζει το χρώμα του ουρανού. Στο Milano δεν έβλεπε τον ορίζοντα. Ίσως για αυτό να έφυγε.
Το περπάτημα στο δωμάτιο τρόμαξε την ηρεμία της στιγμής. Αυτά τα ξύλινα σπίτια τρίζουν με το παραμικρό. Ποιος θεώρησε ότι είχε λόγο ισχυρό να την ενοχλήσει; Καρτποστάλ από το Milano – ήξερε πως δεν ήξερε να ανοίγει φακέλους. Λίγα νέα. Πολλά φιλιά. Τι ήθελε; Πώς ανακάλυψε το κρυσφύγετό της και εισέβαλε απρόσκλητος; Δυσανασχέτησε. Άφησε τις σκέψεις της να την παρασύρουν σε ταξίδι μακρύ. Όταν επέστρεψε, οι αναμνήσεις του ήλιου έσβηναν στον ορίζοντα.
Το κινητό. «Ναι», βαριεστημένα. Θα πήγαινε για φαγητό – βαριεστημένα. Το κλείνει με κινήσεις αργές. Το βλέμμα της πέφτει στην ημερομηνία – και κάθεται. Σύμπτωση; Ανατριχιάζει. Έχει βάλει και κρύο.

Milano Sophia Antipolis

2005-10-25T02:51:00.000-07:00

Στην αρχή ήταν η θάλασσα με το όμορφο μπλε – Μεσόγειος η απέραντος. Μετά η πόλη πάνω στη θάλασσα – Νίκαια η ωραία. Τέλος, η πόλη πάνω από τη Νίκαια – Sophia Antipolis η έρημη. Στήθηκε ως αντίγραφο του Palo Alto και του Berkeley, και επειδή αυτά δεν έχουν ουσιώδη κοινά μεταξύ τους, το αποτέλεσμα ήταν το λογικά αναμενόμενο – το κενό. Την είχαν επισκεφτεί, επειδή πάντα την ενδιέφεραν τέτοια πειράματα – πόλεις προκατασκευασμένες – και επειδή το όνομα ήταν ελληνικό – σε αναπλήρωση της απούσας ιστορίας της. Θυμάται – πώς θα μπορούσε να ξεχάσει; – τις φάτσες του Γιώργου και του Μάριου, την ηλιόλουστη εκείνη μέρα που άφηναν το απέραντο γαλάζιο για να χαθούν σε ένα πευκοδάσος, όπου είχαν χαθεί κάποια κτίρια. «Άντρες», σχολίαζε η Άρτεμις από καθαρά γυναικεία αλληλεγγύη. «Θα φτάσουμε και θα με ευγνωμονείτε», ήταν η δική της αντίδραση. Και έφτασαν. Και, φυσικά, δεν την ευγνωμονούσαν. Ευγνωμονούσαν μόνο την τύχη τους που υπήρχε ένα υποτυπώδες café ανοιχτό να σβήσουν τη δίψα τους. Κατά τα άλλα τίποτα – άνθρωπος ούτε για δείγμα. Ενώ υπήρχαν οι υποδομές για να φιλοξενήσουν την παρουσία του – σπίτια, πλατεία στα πρότυπα χωριού ελληνικού, αμφιθέατρο αντίγραφο αρχαίου θεάτρου.
«Τι γράφει ο οδηγός; Μέχρι πότε κατοικούνταν;»
«Μέχρι τότε που την εκκένωσαν μετά το πυρηνικό ατύχημα – πριν πόσα, πέντε χρόνια;»
Σχόλια περιπαικτικά. Αλλά εύστοχα. Περπάτησαν στα στενά κάτω από τον καλοκαιρινό ήλιο και είδαν τις Κυκλάδες. Ή μάλλον την αναγγελία τους – όπως στα πλοία. Συγκρότημα κτιρίων – καθένα και ένα κυκλαδίτικο νησί, που θα γεννιόταν όταν επέστρεφαν οι άνθρωποι. Έτσι θα ικανοποιούσαν οι Γάλλοι το όνειρό τους να δουλεύουν στη Μύκονο. Το τελευταίο κομμάτι στο παζλ της εικονικής πραγματικότητας που τους έχτιζαν.
Όλα αυτά διέσχιζαν τον νου της, καθώς διέσχιζε το campus για να βρεθεί σε ένα από τα café της Euclid – χαμόγελο ζωγράφισε το όνομα στα χείλη της. Τιμούσαν ή αντέγραφαν; Τιμούσαν για να νομιμοποιήσουν την αντιγραφή του.
Το café, όπως και όλα σχεδόν στο Berkeley, στέγαζε την απομόνωση. Την επικοινωνία με όλον τον κόσμο, εκτός από το άμεσο περιβάλλον σου. Καθρεπτισμοί προσώπων σε οθόνες να γελάνε, να απορούν, να προβληματίζονται, και κυρίως να σβήνουν – συνήθως πριν τελειώσει η μπαταρία. Οι μυς του προσώπου δε χρειάζονται πια και παραλύουν.
Το café, όπως και όλα σχεδόν στο Berkeley, γεμάτο κόσμο. Καμμία σχέση με το κενό δοχείο της αντί-πολης. Εδώ, οι άνθρωποι προτιμούσαν τον κοινόχρηστο χώρο για να ιδιωτεύσουν. Εκεί, ίσως ήταν καλύτερα τα σπίτια τους. Με την πρώτη ματιά, βλέπεις ένα μέρος γεμάτο κόσμο. Με τη δεύτερη, ένα σύνολο από κατειλημμένα καθίσματα όπου δεν έχεις θέση.
Ιδιώτες. Idiots. Τουλάχιστον αντέγραφαν σωστά. Χαμογέλασε.

Hotel Milano by memory

2005-10-21T04:59:00.000-07:00

Ανακάθισε στην καρέκλα. Μουσική – επουλώνει πληγές σκαλίζοντάς τες. Όπως και ο χρόνος – λειαίνει φθείροντας. Το ταξίδι αυτή τη φορά τη γύρισε στις πρώτες μέρες. Μοναξιά να πλέκει μελαγχολία. Το τέλος που δεν ήρθε, γιατί το πέρασε. Τώρα πια, από απόσταση ασφαλείας, μια όμορφη ιστορία να διηγείται στον εαυτό της θεραπεύοντας τις πληγές της καθημερινής τριβής. Που ενίοτε γίνεται λέξεις που αραδιάζονται για να προσδώσουν ενδιαφέρον σε ένα πρόσωπο που δεν έλαμψε με τις επιτυχίες του.
Σήμερα το ταξίδι στον χρόνο ήταν ανάλαφρο σαν άνθρωπο που πετάει σε όνειρο. Αναπαρήγαγε τα πάντα με λεπτομέρεια. Τις ατέλειωτες νύχτες, που τέλειωναν μόνο όταν την έπαιρνε ο ύπνος για να την εγκλωβίσει σε εφιάλτες από τους οποίους ξυπνούσε κουρασμένη. Τη μουσική που πλημμύριζε τα μάτια της και άδειαζε την καρδιά της. Τις σκέψεις που είχαν στοιχειώσει το μυαλό της, σαν κακό όνειρο από το οποίο ξυπνάς για να διαπιστώσεις ότι είναι αλήθεια. Τα πάντα που τον θύμιζαν. Τώρα, δεν ένιωθε άσχημα. Δεν ένιωθε τίποτα. Περνούσε από τα αυλάκια της μνήμης ξέγνοιαστος περιπατητής – παρακολουθούσε τα γεγονότα από κερκίδες θεάτρου αρχαίου. Ξετύλιγε τις σκέψεις με θρησκευτική ευλάβεια προσέχοντας να μη βλάψει αυτά που κάποτε ήθελε να ακρωτηριάσει. Με το βάρος της εμπειρίας που έσερνε, όλα πλέον φαίνονταν εύκολα – ή απλά πλέον δεν επιχειρούσε τα δύσκολα.
Έξω η ομίχλη φώτιζε τη νύχτα. Την απομόνωνε σε μοναξιά ευπρόσδεκτη, που συχνά επιζητούμε ως ελευθερία. Τέτοια ώρα τηλέφωνο δεν επρόκειτο να διακόψει τη χαμηλή της πτήση. Τίποτα δεν μπορούσε να παρεμβληθεί μεταξύ της καρδιάς και της μουσικής της. Εκτός, ίσως, από το πρωινό φως. Για αυτό συνήθως φρόντιζε να εμπιστευτεί τις καλές της σκέψεις στα όνειρά της πριν ξημερώσει. Αν και αύριο θα ξημέρωνε Παρασκευή. Και ένα κοινό έχουν όλες – σχεδόν – οι Παρασκευές: Δεν χρειάζονται συνοδεία αριθμών για να σε κάνουν – έστω και στιγμιαία – ευτυχισμένο. Τι χαιρόταν περισσότερο – την αρχή του Σαββατοκύριακου ή το τέλος της εβδομάδας – δεν ήξερε. Και, μεταξύ μας, ούτε και εγώ ξέρω, αν και έχω μια υποψία.
Δεν ήθελε να σπαταλήσει σε ύπνο την καλή της διάθεση. Προς στιγμήν, φόβος την κατέλαβε, μήπως δει την όμορφη φούσκα που δημιούργησε να σπάει. Υποσυνείδητα, έστρεψε και πάλι το βλέμμα στο σκοτεινό παρελθόν για να διαφυλάξει αμόλυντη τη μνήμη του φωτεινού παρόντος.

Hotel Milano by day

2005-10-19T04:48:00.000-07:00

Ανοίγοντας τις κουρτίνες, το φως την τύφλωσε και χύθηκε στο δωμάτιο. Στο ραντεβού με τη μέρα είχε και πάλι αργήσει. Από τη συρρικνούμενη φθινοπωρινή μέρα, είχαν μείνει μονάχα λίγες ώρες φωτός για να γεμίσει η απραξία της. Βολικό – απέφευγε να αναμετρηθεί με το φως, με την αλήθεια. Παρέμενε κλειστή στο σκοτάδι της, φωτίζοντας τη ζωή της με σπινθήρες. Τη μελαγχολία του αργού ξυπνήματος την είχε πλέον διαδεχτεί η ασυνείδητη ικανοποίηση ότι το πρώτο μισό της μέρας πέρασε ανώδυνα. Παρέα με τα όνειρα – το μόνο εφόδιο που της είχε απομείνει για να ξεπεράσει τον εαυτό της, το μόνο ίχνος ζωής πάνω της. Δεν ήταν όλα τα όνειρά της χαρούμενα, αλλά όσα ήταν της θύμιζαν τη γεύση της χαράς που κόντευε να ξεχάσει. Πάει καιρός από τότε που η χαρά πλημμύριζε τη ζωή της. Τότε που οι στιγμές χαράς είχαν τη δύναμη να τη φωτίσουν. Πλέον οι λάμψεις ευτυχίας προσπίπτουν σε μαύρο τοίχο – τίποτα παραπάνω από στιγμιαίες αναλαμπές, ναρκωτικά του νου.
Σκέφτεται να βγει, για να τιμωρήσει την απραξία της – από αντίδραση στον άβουλο εαυτό της. Το πρωινό ντους την αναζωογονεί – τη βγάζει προς στιγμήν από τον βούρκο τον σκέψεών της. Της δίνει δύναμη να σπρώξει το κορμί της προς τις σκάλες, να αφήσει τον ήλιο να φωτίσει τις πληγές της. Ο δρόμος πεδίο μάχης – εχθροί οι περαστικοί. Προχωρά ταμπουρωμένη. Αμυντική στάση – επιθετική διάθεση. Βγήκε για ψώνια, σαν να πάει σε πόλεμο. Ποιος είπε ότι μπορούμε να ξεγελάσουμε τον εαυτό μας; Και αυτή τον εαυτό της τον γνώριζε καλά. Είχε κάνει πολλάκις ενδελεχή ψυχανάλυσή του καταλήγοντας στην ίδια δυσοίωνη διάγνωση.
Το τηλέφωνο διέκοψε τον εσωτερικό μονόλογο. Τα λίγα δευτερόλεπτα μέχρι να απαντήσει την κατέλαβε γλυκιά αγωνία. Οι παλμοί της καρδιάς της ανέβηκαν σαν να έφθανε η πολυπόθητη λύτρωση. Αν και τα τηλεφωνήματα που στόλιζαν την καρδιά της με χαμόγελο ανήκαν στο μακρινό παρελθόν, διατηρούσε την ίδια ενστικτώδη αντίδραση στον ήχο του τηλεφώνου. Λες και το θαύμα θα ξεκινούσε από εκεί – ελλείψει ενθαρρυντικών ενδείξεων από το άμεσο περιβάλλον της. «Δωρεάν ασφάλεια ζωής για τις επόμενες ενενήντα μέρες;». Μα καλά, βαλτοί ήταν; Την παρακολουθούσαν; Δεν ήταν αυτό που χρειαζόταν για να της φτιάξει τη διάθεση. Τουλάχιστον τώρα είχε κάπου να διοχετεύσει τον θυμό της. «Αν είναι δυνατόν!». Αίφνης, θαρρείς πως η ζωή της απέκτησε νόημα – ως αντίδραση. Ως δράση είχε από καιρό παροπλιστεί.

de Young Milano

2005-10-17T03:42:00.000-07:00

Φθάσαμε στο μουσείο μετά τη δύση. Σε κάποια σημεία της ζωής σου φθάνεις αργά. Δυστυχώς αυτό συμβαίνει σε πολλούς και έτσι η ουρά ήταν τεράστια. Δεν ήξερα πώς είναι να περιμένεις σε μια τεράστια ουρά με τις ώρες. Και ακόμα δεν ξέρω.
Το εσωτερικό του μουσείου ήταν όμορφο. Αλλά όχι τόσο εντυπωσιακό όσο θα σε προϊδέαζε το περιτύλιγμα. Συμβαίνει και στους ανθρώπους αυτό. Η ατμόσφαιρα, όπως αναμενόταν, γιορτινή. Αδυνατούσε να εισχωρήσει μέσα μου. Δεν είναι ότι δεν της άνοιγα πόρτες, αλλά ο ενθουσιασμός δεν υπάρχει σε κανένα μενού. Αντιλαμβανόμουν το περιβάλλον σαν να περπατούσα σε ταινία. Της δικής μου ζωής. Μιας φανταστικής ιστορίας.
Καθόταν σε ένα πεζούλι, ως άλλο έκθεμα, που περιεργάζονταν οι περαστικοί. Δεν την ένοιαζε – φαντάζομαι. Δεν έδειχνε κουρασμένη, αν και το βλέμμα της έδειχνε κουρασμένο να κουβαλά τη διάθεσή της. Στον άγνωστο παρατηρητή που διέταζε τη ματιά του να κοιτάξει και το πρόσωπό της φαινόταν απαθής. Οι σκέψεις της είχαν απομυζήσει όλη της την ενέργεια. Δεν έχει σημασία τι σκεφτόταν. Όλες οι σκέψεις έχουν μελαγχολική χροιά, αρκεί να έχεις την κατάλληλη διάθεση. Αργότερα θα μάθαινα – και μάλιστα πολύ περισσότερα από όσα θα ήθελα να ξέρω. Ποιος είπε ότι πάντα θέλουμε απαντήσεις στις ερωτήσεις μας; Και μάλιστα αληθινές;
Από τα πολλά παράθυρα του μουσείου δεν έμπαινε φως – έβγαινε. Οι καθρεφτισμοί εγκλώβιζαν το βλέμμα κάπου που δε θα ήθελε να ήταν. Σε στιγμές σαν αυτή θά ‘θελες η ζωή να συνοδεύεται από οδηγίες χρήσεως. Όχι για να βρεις τη σωστή αντίδραση – όλες είναι λάθος. Για να βρεις το reset – ν’ αρχίσεις από την αρχή. Η αδυναμία να το κάνεις αυτό είναι αυτό που κάνει τη ζωή πιο ενδιαφέρουσα από ηλεκτρονικό παιχνίδι. Τουλάχιστον, μέχρι να χρειαστεί να το κάνεις.
Κάποιες στιγμές της ζωής μας αποφεύγουμε να τις αναπαράγουμε διηγούμενοι. Για αυτό και κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να επινοήσει τις κατάλληλες λέξεις. Στιγμές, στις οποίες ο λόγος – προφορικός και γραπτός – υποκλίνεται ταπεινά για να μην τις μιάνει. Εκείνη η στιγμή μέσα στο γλυκά φωτισμένο σκοτάδι του μουσείου ίσως να μην ανήκει σε αυτές. Δεν είμαι σε θέση να κρίνω. Ακόμα. Κι ας πάει καιρός από τότε που το Milano μπήκε στο μουσείο.

αρχίζουμε να τελειώνουμε

2005-10-14T01:41:00.000-07:00

Καθώς οι ανταγωνιστές μας (sic – το «ανταγωνιστές», όχι το πρώτο πληθυντικό που αντιπαθώ) δημοσίευσαν ποίημα, ιδού η δική μας εκδοχή.

Ξεκίνησαν με όρεξη πολλή,
γοργά και σταθερά τα βήματά τους,
σαν κάτι να τους έβιαζε θαρρείς,
κι ας ήταν μοναχά πολύ νωρίς.

Το τέλειο κινήσανε να βρουν,
αυτό σκοπό ζωής το είχαν κάνει,
και τέλειοι θελήσαν να γενούν,
σαν όπλο στης ζωής την άγρια πάλη.

Μεγάλωσαν, γινήκανε τρανοί.
Το τέλειο πως βρήκανε θαρρούν,
το τέλος της πορείας σαν θωρούν.
Τέλειοι και συνάμα τελειωμένοι.

Hotel Milano

2005-10-12T04:21:00.000-07:00

Δε μπορείς να σκεφτείς παραγωγικά ελλείψει οξυγόνου. Δε μπορείς να κοιμηθείς ελλείψει χώρου. Το αεροπλάνο προσφέρεται κυρίως για να μελαγχολήσεις. Και αφορμές για αυτό είχε αρκετές – και λόγους περισσότερους. Έστρεψε το πρόσωπό της προς το παράθυρο δίχως να κοιτά. Μετά από δέκα ώρες ταξίδι το τοπίο δεν είναι τίποτα άλλο από τον μέσο όρο όλων όσων έχεις μέχρι τότε δει. Προσηλώθηκε στη μουσική για να ξεφύγει από τις σκέψεις της. Μάταια. Κάθε τραγούδι και μια ανάμνηση. Αισθάνθηκε άβολα. Προσπάθησε να κινηθεί στο κάθισμά της δημιουργώντας μια επίφαση ελευθερίας. Ευτυχώς έφερναν το φαγητό. Ευτυχώς, επειδή της θύμιζε ότι στη ζωή υπάρχουν και χειρότερα. Χαμογέλασε κρυφά με το αστείο της, κλεμμένο από κάποιον παλιό φίλο. Πλέον όλοι οι φίλοι της ήταν παλιοί. Πετούσε προς μια νέα αρχή. Από τα παλιά, της είχε μείνει μόνο το μπλοκ με τα τηλέφωνά τους, που δεν το είχε σκίσει μόνο και μόνο επειδή απέφευγε να καταστρέφει τα πράγματά της. Δεν ήξερε ότι τις περισσότερες φορές χρειάζεται να σκίσεις για να ξαναρχίσεις;
Γιατί πάντα οι χώροι αφίξεων είναι κλειστοφοβικοί; Ίσως γιατί βγαίνοντας από το αεροπλάνο ο,τιδήποτε σε χωρά όρθιο είναι άνετο. Ή γιατί μόλις την τελευταία στιγμή σκέφτηκαν ότι κάποιοι από αυτούς που φεύγουν ίσως ξαναγυρίσουν. Κρατούσε σε αυτές τις σκέψεις παγιδευμένο τον νου της, περιμένοντας στον έλεγχο διαβατηρίων, κατειλημμένη από μια παράξενη ευφορία, παρά το άγνωστο που την περιέβαλλε. Ή μάλλον εξαιτίας του.
Βγαίνοντας από τις κατακόμβες, η ιδέα είναι ότι ο,τιδήποτε δεις θα σου φαίνεται ωραίο. Αλλά το κρύο δεν της άρεσε. Ούτε τα αγγλικά του ταξιτζή, που δεν ενέπνεαν εμπιστοσύνη για την τελική έκβαση. Αλλά τι ενέπνεε πια εμπιστοσύνη; Το μυαλό της της έπαιζε κρυφτό. «Hotel Milano. Ναι, έρχομαι από Milano και πηγαίνω στο Hotel Milano». Πού βρίσκει το αστείο στο ότι ο τόπος αναχώρησης και προορισμού έχουν το ίδιο όνομα; Η ζωή τής έπαιζε παιχνίδια.
Ο δρόμος προς το San Francisco τής θύμισε Βαρκελώνη. Δεξιά η θάλασσα. Αριστερά το βουνό. Στη Βαρκελώνη το βουνό έχει νεκροταφείο. Εδώ έγραφε “South San Francisco: Industrial city”. Τραγική ειρωνία. Η είσοδος στην πόλη την απογοήτευσε. Ίσως γιατί η βιτρίνα της ήταν στο φόντο.
Στο φανάρι, μια οικοδομή. Αυτό το ήξερε, είχε διαβάσει για αυτό – τα διάσημα δείγματα αρχιτεκτονικής στο San Francisco είναι εξάλλου μετρημένα στα δάκτυλα. Federal building – ο αρχιτέκτονας τής διέφευγε, κάτι για να ψάξει το βράδυ στο google. Το πρόσωπό της έλαμψε, όπως κάθε φορά που ξυπνούσε ο αρχιτέκτονας μέσα της. Αύριο θα έπαιρνε φωτογραφίες. Θα πήγαινε και στο μουσείο μοντέρνας τέχνης του Botta – ένα βήμα από το ξενοδοχείο. Και το Σάββατο θα πήγαινε στα εγκαίνια του de Young. Όταν είχε πρωτοδεί τα πρώτα 3d σχέδια, της φαινόταν ψεύτικο – ναι, τότε δεν υπήρχε. Οι πρώτες φωτογραφίες δεν άλλαξαν την αρχική της εντύπωση. Τώρα είχε δυο μέρες και μια νύχτα να ελέγξει την αλήθεια τής ύπαρξής του. Για αυτήν θα τό ‘χουν και τη νύχτα ανοιχτό.
Το φρενάρισμα σκόρπισε τις σκέψεις της. Ακριβά τα ταξί τελικά. Και πού να θυμόταν να αφήσει και φιλοδώρημα.

Milano by day

2005-10-06T04:34:00.000-07:00

Την ξύπνησε το σκουπιδιάρικο. Ήταν ακόμα νωρίς. Προσπάθησε να τακτοποιήσει όπως όπως τις σκέψεις της χτεσινής βραδιάς, γιατί είχε και σήμερα πολλή δουλειά. Ήξερε ότι δεν ένιωθε γι’ αυτόν όπως παλιά, αλλά δεν ήθελε να το παραδεχτεί στον εαυτό της. Επιζητούσε τις συναντήσεις τους – από συνήθεια. Αλλά της έλειπε ο ενθουσιασμός – και δεν είχε το κουράγιο να τον αναζητήσει. Χτες, κλείνοντάς του την πόρτα με ένα ψυχρό φιλί για καληνύχτα, ξέρει ότι τον λύπησε. Δεν είπε τίποτα, αλλά πίσω από την κλειστή πόρτα μπορούσε να μαντέψει εκείνο το θλιμένο ύφος του που σιχαινόταν. Βαρέθηκε.
Λιγά καρέ αργότερα κόρναρε ο Μάριος από κάτω. Φεύγει γρήγορα η ώρα το πρωί. Το χαμόγελο που την περίμενε της έφτιαξε τη μέρα. Μπα, όχι, ήταν η λιακάδα που ευθυνόταν για την καλή της διάθεση. Ήξερε να ελέγχει τις σκέψεις της. Ήξερε τι ήθελε από τον εαυτό της. Είχε χωροθετήσει σαφώς τα συναισθήματά της. Είχε ωριμάσει. Έτσι πίστευε. Πλην όμως εκείνο το πρωινό οι σκέψεις της δεν πειθαρχούσαν στις προσταγές της. Την αρχική ανεξήγητη ευφορία διαδέχτηκαν εξίσου ανεξήγητες τύψεις. Της είχε κάνει νύξεις για τον Μάριο στο παρελθόν, αλλά τα είχε κατηγορηματικά αρνηθεί – σκηνές ζηλοτυπίας ελλείψει αυτοπεποίθησης. Τώρα οι νύξεις προέρχονταν από τη συνείδησή της, απέναντι στην οποία τα ίδια εκείνα επιχειρήματα φάνταζαν αδύναμα. Ίσως έφταιγε αυτός. Της έβαζε ιδέες υποσυνείδητα με την υπερβολική του ζήλια, την έκανε να φαντάζεται πράγματα που δεν υπάρχουν, της έκανε κακό. Αγανάκτησε.
Σηκώθηκε από το γραφείο να πάρει έναν καφέ. Εξάλλου δε μπορούσε να δουλέψει. Και δεν ήθελε να προσποιηθεί στον εαυτό της ότι δούλευε. Από το τραπέζι όπου κάθισε έβλεπε όλη την καφετέρια. Ένα ζευγάρι στα μέλια σε πρώτο πλάνο. Υποσυνείδητα ενοχλήθηκε, σαν να τσίγκλησε η χαρά τους τη μελαγχολία της. Την επόμενη στιγμή που εστίασε πάνω τους, η κοπέλα έφευγε φουριόζα. Έμεινε ο Ιταλός να κοιτά με μια γκριμάτσα απορίας δανεισμένη από καρτούν. Όταν συνάντησε το βλέμμα της, χαλάρωσε τους μυς σε ένα χαμόγελο. Τα χείλη της δεν ενέδωσαν να το ανταποδώσουν. Ο εγκέφαλος ήταν πολύ απασχολημένος για να δώσει τη σχετική εντολή. «Μήπως μου κολλάει και αυτός, Γιώργο; Ε ρε πώς με κατάντησε η ζήλεια σου...». Κουράστηκε.
Στο ταμείο ο Μάριος να παραγγέλνει καφέ. Του πεπρωμένου φυγείν αδύνατον. Ήθελε να φύγει, αλλά η αποφασιστικότητά της αυτή τη φορά την πρόδωσε. «Δε μπορείς να φανταστείς τι μου έκαναν το πρωί», άρχισε με νέα από τη δουλειά. Αστείρευτη όρεξη αυτό το παιδί. Την έκανε να ξεχάσει προς στιγμήν τα προβλήματά της. Ή να τα απωθήσει κάπου βαθύτερα, δημιουργώντας χώρο για άλλα, μεγαλύτερα. Χαλάρωσε.

Milano by fog

2005-10-05T04:01:00.000-07:00

Κατέβαινε αποφασισμένα το πλακόστρωτο, με άκομψα γρήγορο βηματισμό. Την είχε κάνει τόσες φορές αυτή τη διαδρομή, που δεν ήταν πια τίποτα άλλο παρά μια παρένθεση πριν τις συναντήσεις τους. Η ομίχλη χάιδευε τις στέγες των σπιτιών και στο βάθος του δρόμου πρόβαλλε μελαγχολικά ο καθεδρικός σαν μέσα σε σύννεφο. Αυτή η εικόνα πάντα τον άγγιζε: ο όμορφος φόβος μπροστά στο μυστήριο του μεγαλειώδους. Αν υπήρχε Θεός, εκείνη τη νύχτα θα δειπνούσε εκεί. Έφτασε πρώτος, όπως πάντα. Αμήχανος στάθηκε σε μια άκρη του δρόμου περιμένοντας. Αμήχανος, όχι για τη συνάντησή τους – το έργο αυτό το είχε ξαναδεί, πολλάκις ήδη. Αμήχανος, για την εικόνα που έδινε στους λιγοστούς περαστικούς σε έναν κατά τα άλλα ερημικό δρόμο – οι τακτικοί πρέπει πλέον να τον είχαν συνηθίσει. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί αναζητώντας κάτι ενδιαφέρον στο ημίφως. Ένας σκίουρος ανέβαινε έναν τοίχο ενός παλιού σπιτιού, στο μπαλκόνι μια κοπέλα πότιζε τις γλάστρες, το φως δραπετεύοντας από τη μπαλκονόπορτα διέγραφε ονειρικά τη σιλουέτα της.
«Τι κοιτάς;», άκουσε στον δρόμο, σαν να ξύπνησε από όνειρο. Όταν δε φορούσε τακούνια, δεν άκουγε τα βήματά της.
«Τα άστρα». Ήταν πολύ απορροφημένη για να αναζητήσει την αλήθεια – ή πολύ αδιάφορη.
«Κουρασμένη;»
«Πολύ, από το πρωί δεν κάθισα.»
Περπάτησαν μηχανικά. Έχει πια ξεχάσει τι έλεγαν – ίσως να μη θυμόταν και τότε. Της άνοιξε την πόρτα, τους κάθισαν στο τραπέζι τους, παράθυρο βιτρίνα, για τα βλέμματα να δραπετεύουν. Παρήγγειλε το κρασί που της άρεσε. Όχι πως την ενδιέφεραν ιδιαίτερα τα κρασιά, αλλά της τα είχε μάθει για να τα ξέρει. Και της είχε μάθει και να διαλέγει – αυτό που της άρεσε. Κάθονταν αντικρυστά και κοιτάζονταν. Ή μάλλον αυτός την κοίταζε. Προσπαθούσε να βρει τις όμορφες γωνίες της. Όλα στη ζωή τα έβλεπε όμορφα – γιατί όχι και αυτή; Λέξεις σπάνια επισκέπτονταν το τραπέζι τους. Τα είχαν εξάλλου πει όλα, τόσα χρόνια. Τα μόνα νέα αυτά των φίλων τους. Που παντρεύονταν, χώριζαν, γεννούσαν.
«Τά ‘μαθες; Έγκυος η Μαρία!»
«Ώπα ρε, κιόλας;» Το αποκορύφωμα της βραδιάς.
Πού και πού προσπαθούσε να πει κάποιο αστείο – όλως περιέργως ήταν αυτός ο πιο ομιλητικός στη σχέση τους. Γινόταν γελοίος για να αποσπάσει ένα βεβιασμένο μειδίαμά της και να το κρατήσει σαν μνήμη της βραδιάς. Παρήγγειλαν ο ένας το πιάτο του άλλου – παλιά τους συνήθεια. Γνώριζε ο ένας τον άλλον τόσο καλά, που τον εαυτό τους δεν τον χρειάζονταν. Αλλά και δεν ήθελαν να τον απαρνηθούν.
Διάβαζε τις σκέψεις της – και σχεδόν συνειδητά τις παρερμήνευε. Με την ανάσα του νότιζε το τζάμι της ψυχής της για να κρύψει την αλήθεια της. Ματαιοπονία. Γνώριζε ο ένας τον άλλον τόσο καλά, που δεν τον χρειάζονταν πια.

ΥΓ. Η ιστορία είναι φανταστική – δεν υπάρχουν σκιουράκια στο Μιλάνο. Θα συνεχιστεί, (ότ)αν ξημερώσει στο Μιλάνο.

η τέχνη του default

2005-10-03T23:09:00.000-07:00

Ο βασικός λόγος, πιστεύω, που στα blogs δεν κυριαρχεί η κακογουστιά, είναι η ανικανότητα των περισσοτέρων να αλλάξουν (σημαντικά) το default template.

Σε όλους τους υπόλοιπους τομείς της ζωής (τουλάχιστον στην Ελλάδα), από τα ρούχα μέχρι τα αυτοκίνητα και τα κτίρια, υπάρχει ο σοφός της γειτονιάς που θα σπεύσει να μας προσφέρει (με το αζημίωτο) τις υπηρεσίες του ικανοποιώντας την ανάγκη για διαφοροποίηση. Είτε αυτός λέγεται μοδίστρα, είτε πολιτικός μηχανικός με αρχιτεκτονικές ανησυχίες, θα αφήσει αναμφίβολα το στίγμα του. Δε θα σταθώ εδώ στο κατά πόσο τα προϊόντα με τα οποία ντύνουμε τη ζωή μας εκφράζουν τον χαρακτήρα μας. Σίγουρα όμως αντικατοπτρίζουν το καλό ή κακό μας γούστο.

Πολλοί (αν και δε θά ‘πρεπε να βρίσκονται πολλοί εδώ) θα πείτε ότι η αισθητική είναι κάτι υποκειμενικό, και η απόκλιση από την ισοπεδωτική ομοιογένεια απαραίτητη. Έχοντας δει οργανωμένα συγκροτήματα κατοικιών (κυρίως) του εξωτερικού, βασισμένα στην ακούραστη (πλην όμως κουραστική) επανάληψη του ίδιου μοτίβου, τείνω να συμφωνήσω ως προς το δεύτερο μαζί σας.

Παρά ταύτα δεν επικροτώ οποιαδήποτε απόκλιση από το default, τον βαρετό μέσο όρο. Διότι η αισθητική δεν είναι αυστηρά υποκειμενική. Αν ήταν, δε θα είχαμε μουσεία. Η αισθητική έχει κανόνες. Και όσοι καλλιτέχνες τούς παραβιάζουν, δεν το κάνουν επειδή τους αγνοούν. Ακόμα και τα κείμενά μας, που δε διεκδικούν δάφνες έργων τέχνης, υπακούουν σε βασικούς κανόνες αισθητικής, ήτοι σύνταξης και ορθογραφίας, δίχως αυτοί να αποβαίνουν σε βάρος της προσωπικής έκφρασης. Δυστυχώς οι κανόνες της αισθητικής στην αρχιτεκτονική ή τη μόδα δε μπορούν να διατυπωθούν με αντίστοιχη σαφήνεια. Δύσκολο συνεπώς να πείσουμε τους επίδοξους ειδήμονες για την ανικανότητά τους και για τα συγκριτικά πλεονεκτήματα του default σε σχέση με τα ευφάνταστα σχέδιά τους. Σε σημείο, που το εν Ελλάδι default να είναι αυτά ακριβώς τα ευφάνταστα σχέδια.

Και καθώς δύσκολα ποσοτικοποιείται η αισθητική παιδεία, η Ευρωπαϊκή Ένωση δε μπορεί να ελέγξει τη σχετική πρόοδό μας με δείκτες, οπότε θα εξακολουθήσουμε να είμαστε κακοί μαθητές, περιμένοντας να αντιδράσουμε ή να υποταχτούμε σε κάθε έκφραση ξενόφερτης αισθητικής, είτε αυτή ονομάζεται Levi’s είτε Calatrava.

το μυστικό

2005-10-01T17:39:00.000-07:00

Αν πέσατε πάνω σε αυτό το blog, θέλω να πιστεύω ότι ήταν από τύχη (ή ατυχία). Έλαβα (σχεδόν) όλα τα απαραίτητα μέτρα για να μην το βρείτε, οπότε ελπίζω πως δεν υπάρχει κάποιο link που οδηγεί εδώ (γιατί τότε θα πρέπει να αλλάξουμε διεύθυνση...).

Αν όλα αυτά σας φαίνονται παράξενα, τότε ίσως και εσείς (ναι, εσείς) δε θα έπρεπε να βρίσκεστε εδώ. Αν πάλι, κατά έναν περίεργο τρόπο, σας αρέσουν, τότε κρατήστε το μυστικό για να μάθετε κι άλλα...

Η παραπάνω εισαγωγή πρέπει να σας προετοίμασε για το τι θα ακολουθήσει. Δεν είναι mainstream blog, γιατί δεν είναι προσανατολισμένο στους αναγνώστες αλλά στον δημιουργό του. Βέβαια, δεν αναφέρεται μόνο σε όσους μπορούν να με καταλάβουν, αλλά μάλλον σε όσους μπορούν να με ανεχτούν.

Όσοι αναζητάτε κοινωνικώς αποδεκτά και κατανοητά κείμενα (ή απόδειξη για το ότι δεν είμαι τρελός), διαβάστε τα κείμενά μου στο σπιτάκι. Όσοι έχετε λίγο χρόνο στη διάθεσή σας, μην τον χάσετε εδώ. Όσοι από ανίατη ανία τα ψάξατε όλα και καταλήξατε εδώ, δεν πρόκειται να βρείτε εδώ τη θεραπεία σας. Όσοι ψάχνετε κάτι για να (περι)γελάτε, μάλλον θα φύγετε ανικανοποίητοι.

Κοινώς, οι περισσότεροι από εσάς που διαβάζετε το παρόν βρίσκεστε στο λάθος μέρος. Υπάρχουν και στο διαδίκτυο κακές γειτονιές. Μην πείτε ότι δε σας προειδοποίησα. Και μην παρασυρθείτε από κάποια (φαινομενικά) λογικά κείμενα που μπορεί να παρεισφρήσουν.

Αν μπορείτε να δεχτείτε ότι το κέντρο εδώ δεν είστε εσείς, ούτε καν η επικοινωνία μαζί σας, στο μέτρο που αυτή καλουπώνει τον τρόπο έκφρασης, αν μπορείτε (ή δεν προσπαθείτε) να καταλάβετε όσα γράφω, τότε (και μόνον τότε) κοπιάστε...